De Liemers hebben de afgelopen jaren flinke stappen geboekt met hun fietspaden.
▶Inhoudsopgave
En toch rij je erop af dat de kwaliteit van A tot Z evenwichtig is. Dat is het probleem: je hebt paden die gewoon goed zijn, en je hebt paden waar je als forenser met je hele lichaam voelt dat er iets niet klopt. Ik rijd er dagelijks, dus ik weet waar ik het over heb.
Wat goed is: de basis is gelegd
De grote verbindingen — Arnhem naar Duiven, Zevenaar, Doesburg — zijn over het algemeen prima te doen. Je hebt daar ruime fietspaden, goed asfalt, en voldoende breedte om comfortabel langs elkaar te rijden.
Niet iedereen snapt hoeveel werk erin zit om een fietspad breed genoeg te maken voor een A12-drukte op de fiets. Maar in de Liemers is dat op de hoofdroutes grotendeels geregeld. De verlichting op een aantal trajecten is ook een pluspunt.
Vooral rond Zevenaar is er de afgelopen jaren flinke investering gedaan. Dat maakt 's avonds fietsen een stuk aangenamer.
En dat terwijl je merkt dat veel gemeenten nog steeds denken in termen van "er staat een fietspad, dus het is goed." Maar hier is het écht goed.
Waar het schuurt: de onderhoudsrealiteit
Nu kom ik bij de kanttekeningen. Want een fetspad dat in 2021 aangelegd is en nu al scheurtjes vertoont of waar de randen loslopen — dat is geen uitzondering meer.
Ik zie het bijvoorbeeld op een stuk tussen Elten en Babberich. Het asfalt is al versleten, de verf is vervaagd, en de randen zijn zo'n beetje overwoekerd.
Dat is typisch Liemers: de randen van het pad krijgen pas aandacht als er een klacht binnenkomt. Wat me opvalt is dat vooral de stukken net over de gemeentegrens heenlopen. Wie is er verantwoordelijk?
Bomenwortels en oneffenheden
Dat is de vraag die niemand wil beantwoorden. Rijkswaterstaat zegt: "Dat is gemeente." De gemeente zegt: "Dat valt onder provincie." En intussen zit de fietser met een hobbel onder zijn wiel. En dan heb je nog het probleem van bomenwortels. Vooral in oudere woonwijken, denk aan de buurt rond de Rijnpoort in Arnhem of delen van Huissen, krijg je die vervelende bulten in het asfalt.
Ik heb een Cube e-bike met verende voorvork, en zelfs dan voel je die oneffenheden.
Stel je dan eens voor dat je op een standaard stadsfiets rijdt zonder vering. Dan word je letterlijk uit je zadel geslingerd.
Dat vind ik trouwens het verschil tussen een fietspad dat "in orde" is en een fietspad dat écht comfortabel is. Een hobbel van twee centimeter — technisch gezien voldoet het aan de norm. Maar als je er elke dag overheen rijdt op je forens, dan voel je het in je rug, je polsen, je schouders. Kwaliteit zit hem niet in de technische norm, maar in het dagelijkse rijcomfort.
De grote gemiste kans: consistentie
Het grootste probleem in de Liemers is niet dat er slechte fietspaden zijn — het is dat de kwaliteit wisselt.
Je rijdt op een prachtig stuk asfalt, en honderderderderderderderderderderd meter verder is het oud, gebroken, en smal. En dan weer een modern stuk. Het is als een patchwork deken.
Wat ik mis is een doelmatige aanpak. Niet per project, maar per corridor.
Als je de route van Arnhem naar Zevenaar echt goed wilt hebben, moet je het hele traject tegelijk verbeteren.
Het verschil tussen stad en platteland
Niet hier een stukje, daar een stukje. Want op het moment dat je als fietser moet schakelen tussen goede en minder goede stroken, verlies je het vertrouwen in het netwerk. En dan kiezen mensen toch voor de auto. In Arnhem zelf is het over het algemeen behoorlijk geregeld, al hebben we voor wie twijfelt over de overstap naar een e-bike nog veelgestelde vragen over woon-werkfietsen in Arnhem en de Liemers op een rij gezet.
De fietspaden langs de Rijn, rond het centrum — prima. Maar zodra je de stad uitrijdt, richting Westervoort of het Elten, wordt het grilliger en zijn de fietsmogelijkheden langs de A12-corridor minder constant.
De overgangen zijn het slechtste punt. Daar waar een stadsfietspad overgaat in een landelijk fietspad, daar zit altijd het gevaar. Smalere paden, minder verlichting, en vaak ook minder onderhoud.
Eerlijk gezegd vind ik dat de Liemers een unieke kans hebben. De regio heeft relatief veel ruimte, een sterke fietsmarkt, en lokale werkgevers met een fietsplan die de bevolking stimuleren om te fietsen.
Maar als je de fietspaden niet consistent houden, verspil je dat voordeel.
Wat ik zou willen zien
Geen grote investeringen in nieuwe megastructuren. Gewoon: consistente onderhoudsstandaarden, snelle reparatie van scheuren en oneffenheden, en duidelijke verantwoordelijkheden over gemeentegrenzen heen.
En als je iets nieuws aanlegt, zorg dan dat het minimimaal twintig meegaat zonder dat het eruitziet als een oorlogsgebied. De Liemers hebben het potentieel om een van de beste fietsregio's van Nederland te zijn. Maar potentieel is geen resultaat.
En op dit moment is het resultaat: wisselend. En dat kan beter. Veel beter.